Witamy:)
jestesmy szczęśliwymi właścicielami kotki Kirin, która jest juz z nami 2 lata:).
Przepraszamy, że wcześniej nie dawalismy znaku życia, jednak teraz postanowilismy to nadrobić.
Gdy dostaliśmy ja od Pani miała już rok i byliśmy pełni obaw jak przystosuje sie do nas
Poczatki byly trudne, pierwszy tydzien Kirin nie wychodziła zza lóżka, jednak ciekawość wzieła góre i z każdym dniem stawała sie coraz bardziej śmiała. Po kilku tygodniach straciliśmy rachubę czy to my czy ona nas bardziej potrzebuje. Dzis nie wyobrazamy sobie życia bez niej!

Jest naprawdę kochana i wnosi dużo kolorów do naszego życia, nie odstepuje nas na krok:) wszystkie czynnosci wykonuje razem z nami. Szczególnie uwielbia ranki w łózku - śpimy we trójke - moj mąż, ja i kot a łózkiem dzielimy sie po równo - gdyż śpi przy nas w poprzek :)
Ostatnio wyczytaliśmy, że kot w wieku 3- 4 lat czuje sie samotny i może wpaść w apatię, nie zauważyliśmy tego jeszcze jednak.

Bardzo intensywnie zastanawiamy sie nad zakupem drugiego kota. Nie wiemy tylko czy ma być to kot czy kotka? Widzieliśmy u Pani ostatnio na stronie ogłoszenie o kotce czempionie, no ale niestety przegapilismy okazje, co nie oznacza, że poddaliśmy się:) jednak mamy dużo watpliwości czy jest to dobry pomysł ze względu na Kirin - bo przeciez istnieje szansa, że może ona nie polubić nowego towarzysza lub być zazdrosna, a tego naszej kruszynce nie chcielibyśmy zafundowac.
Bardzo prosilibyśmy o rade:)

Dołaczam do listu zdjecia naszej pociechy:) mamy nadzieje, że pomoże nam Pani podjąć odpowiednią decyzję :)
Dziekujemy za wszytko bo dzieki Pani mamy nasze słoneczko:)
Paulina i Sebastian

Witamy, Polly jest u nas dopiero 1,5 tygodnia, ale odnosimy wrażenie, jakby była z nami od zawsze. Polly to kot nad koty! Jest tak niesamowita, że jako wzorzec ideału kota powinna być wystawiana w Sevres pod Paryżem :)

Polly, nazywana przez nas w domu Polką, zadomowiła się u nas w tempie ekspresowym. Już pierwszej nocy wpakowała nam się do łóżka i domagała miziania. Apetyt też dopisywał od początku, ładnie korzysta z drapaka i tylko korzystanie z kuwetki wymagało asysty - po prostu kota nie poszła siusiu, dopóki nie zapewniła sobie publiczności :) Gwiazda i tyle!

aAle z perspektywy tych kilku dni spędzonych razem - oboje z mężem zgadzamy się, że decyzja o zakupie Polly była trafiona w 100%. Ta mała kulka zupełnie podbiła nasze serca. Jest mądra, zabawna, zabawowa kiedy trzeba, ale szanująca też nasz spokój. Po odpowiednim wymęczeniu kota wieczorem solidną i aktywną zabawą - zasypia razem z nami i razem z nami wstaje. Nie hałasuje, nie jęczy i nie dokucza. Śpi jak pies, na boku z wyciągniętymi łapami i zajmuje dokładnie połowę dużego łóżka. I czasami tylko w środku nocy wskakuje na nas i wtula się pomiędzy brodę a szyję. Ale jesteśmy w stanie jej wybaczyć nie tylko rozpychanie się i sporadyczne nocne pobudki, ale i dużo więcej (chociaż Polce się do tego nie przyznamy, bo jeszcze weźmie sobie do serca i zacznie rozrabiać :))). Poleczka jest również bardzo kontaktowa - nie boi się nowych ludzi, nie straszny był jej nawet urządzony u nas rodzinny obiad na 8 osób + psa Yorka. Z ludźmi się bawiła, psa się nie bała i była ciekawa - ale podejść Yorkowi na wszelki wypadek za blisko nie pozwalała. Swoją godność w końcu ma i nie będzie jej byle pies po uszach lizał!

W poniedziałek była na drugim szczepieniu, które zniosła z książęcą godnością. Przewidywania wetki, że będzie osowiała, markotna i bez apetytu nie sprawdziły się nawet w 1/100. Dalej pięknie wsuwa, szaleje z zabawkami i poluje na laptopa.

I wygląda na to, że nie tylko nam jest dobrze z kotem, ale i kotu – z nami.

Zastanawiamy się teraz, czy możemy wystawić Polly na najbliższej wystawie 14-15 marca w Warszawie. Szczerze mówiąc chętnie byśmy się naszym maleństwem pochwalili, a już po poniedziałkowych zachwytach i namowach wetki - mamy na to tym większą ochotę. Pani z pewnością wie najlepiej, czy jest taka możliwość, a jeżeli tak - może udzieliła by nam Pani kilku cennych rad?

Pozdrawiamy serdecznie,

Polly, Agnieszka i Marcin

Witam, Pani Bogusiu, długo się nie odzywałem, ale wiadomo jak to z czasem w życiu...
Na początku przesyłam najserdeczniejsze życzenia świąteczno - noworoczne. Nie wiem czy Pani mnie pamięta? Zakupiłem od Pani w sierpniu kocurka Giovanni. Wszystko dobrze z moim kociakiem, już bardzo wyrósł i chyba już będzie powoli czas na kastrację zaplanowaną na początek lutego. W sumie to chciałem zapewnić o tym, że u nas wszystko OK.

P.S. przesyłam kilka zdjęć Giovanni, albo Gizmo jak go nazywamy (foto można jak najbardziej umieścić na stronie, wspaniałej zresztą hehe)

Po pierwszym trudnym tygodniu, dogadał się z naszym drugim, trochę starszym kotem i teraz są w dobrej komitywie. Często spią obok siebie, a nawet liżą się nawzajem, ale potrafią też ganiać się i ćwiczyć "zapasy".Bubuś jest cudownym, łagodnym kotem i sprawia nam dużo radości.
Pozdrawiam
Małgorzata Mizińska z rodziną.

So 2008-12-13 23:11

Pani Bogusiu
Bubu (Ibis) waży 4,5kg. Ma równo 6 miesięcy. Czy to odpowiednia waga w tym wieku ? Niektórzy uważają, że to kluseczek. Ja tak nie uważam. Jest pięknym kotem i bardzo, bardzo miłym. Ma gęste, miękkie futerko. Prawdziwy pluszak. Weterynarka powiedziała, że nie widziała jeszcze tak nafutrzonego brytyjczyka. Młodsza córka twierdzi, że on jest "pełen słodkosci" i naprawdę jest bardzo słodki. No, słowem, zawojował nas i strasznie go kochamy.Choc nie przychodzi na kolana : (

Serdecznie pozdrawiam
Małgosia Mizińska

Tobiasz, zwany przez nas także Tobciem, Tobusiem i Tobim, jest kotem wyjątkowym. I to nie tylko dlatego, że jest piękny, mądry i zabawny. Ale także dlatego, że zupełnie nas zauroczył. Dzień po dniu owija nas coraz bardziej wokół swojego palca, a właściwie pazurka. Kiedy nudzi się rano, np. o godz. 5.00, to zaczyna miauczeć. Jest to dla nas sygnał, aby wstać i zacząć z nim zabawę. Kiedy nie osiąga zamierzonego efektu, kładzie się obok nas brzuszkiem do góry i czeka, aby go głaskać i drapać. W ciągu dnia ceni sobie swoją niezależność i unika bliskich kontaktów.

Jednak od czasu do czasu przypomina sobie o nas i podbiega, aby się przytulić. Codziennie, gdy wracamy z pracy, czeka przed drzwiami, aby się z nami przywitać. Uwielbia bawić się swoją ulubioną myszą (resztę zabawek, które zostały mu z dzieciństwa jedynie toleruje) i chować się .... szczególnie do toreb, walizek i plecaków. Im mniejsze, tym lepsze :)

Niedawno minął rok od kiedy Tobiasz mieszka z nami. Czasami zadajemy siebie pytanie czy umiemy wyobrazić sobie nasze życie bez Tobcia. Odpowiedź jest jedna: nie.

Beata i Piotr

Wenecja trafiła do nas kiedy miała 3 lata i była już wysterylizowana. Na początku bała się wszystkiego, ale w końcu przyzwyczaiła się do nas i do nowego domu.

Wenecja jest wspaniałym kotem. Niedługo skończy 6 lat, a ciągle lubi się bawić. Często sama przynosi zabawkę i głośno miauczy,wołając kogoś do zabawy. Bawi się chętnie z dziećmi i cierpliwie znosi ich pieszczoty. A ulubioną zabawą Wenecji jest wyjmowanie zabawek spod dywanu.

Wenecja zaakceptowała drugą naszą kotkę i żyją w zgodzie. Wenecja korzysta wyłącznie z drapaczki, więc nic nie niszczy w domu. Jesteśmy z Wenecji bardzo zadowoleni. To taka mądra kotka i do tego przepiękna. Pozdrawiam wszystkich miłośników brytyjczyków.

Hanna

Witamy!!!

Naszego pierwszego kotka Carlosa (widoczny na zdjeciach) kupilismy w Pradze i bylismy bardzo szczesliwi, ale on nie, poniewaz ja i moja przyjaciolka pracujemy a on wiekszosc czasu spedzal sam w domu. Ktos nam doradzil, ze drugi kotek bedzie najlepszym rozwiazaniem.

Tak wiec zaczelismy szukac w internecie i weszlismy na strone Pani Czarneckiej.
Nie trwalo 5 minut i mielismy wybranego kotka, a dwa dni pozniej siedzialem juz w samolocie do Warszawy.
Pani Czarnecka przywiozla mi kotka na lotnisko i zaraz lecialem z nim z powrotem do Niemiec.

W domu czekal na nas Carlos i braciszek Carlosa Kubus (mieszka u znajomych).
Balismy sie tego spotkania, bo Carlos byl juz duzym kotem, a Hugo malutki jak okruszek, ale za to bardzo odwazny okruszek.
Carlos poczatkowo byl zazdrosny i nie raz dal Hugo do zrozumienia kto tu byl pierwszy.
Tydzien potrzebowaly zeby sie poznac i zaakceptowac. Dzisiaj sa nierozlaczni i wszystko robia wspolnie.

Nasze kotki nie potrzebuja juz nic wiecej do szczescia - maja przede wszystkim siebie i maja wlascicieli ktorzy je ponad wszystko kochaja.
Kiedys myslelismy, ze jeden kotek nam wystarczy - odradzamy kazdemu kto jest w takiej sytuacji jak my.

Chcielismy jeszcze zwrocic uwage na to jak wspaniale Pani Czarnecka wychowuje swoje kotki. Sa swietnie przygotowane do dalszego zycia. Odwazne, zabawne, wypielegnowane… Mamy doskonale porownanie poniewaz Carlos mial 3 miesiace jak go kupilismy i od poczatku byl bardzo wystraszony co mimo naszych staran pozostalo mu do dzisiaj.
Ciagle zadajemy sobie pytanie - "co zlego go spotkalo u poprzednich wlascicieli!?"

Dzieki kotkowi od Pani Czarneckiej zauwazylismy duzo pozytywnych zmian u Carlosa i mamy nadzieje, ze w przyszlosci bedzie coraz lepiej.

Pani Czarnecka, dziekujemy Pani za wspanialego kotka.
Pozdrowienia z Bawarii zasyłają:

Beata i Martin

Witamy wszystkie koty i ich właścicieli

Naszą znajomość z Filipkiem rozpoczęliśmy na wystawie kotów we
Wrocławiu.
Wszyscy znajomi nam odradzali zakup kota podczas wystawy, ale jak
zobaczyliśmy Filipka to od razu wiedzieliśmy, że zamieszka z nami.

Filip był trudnym przypadkiem do adopcji, ponieważ kupiliśmy go jako
ponad rocznego kota już z tytułem CHAMPIONA i po kastracji.
Pani Bogusia nie ukrywała, że straszny z niego cykor, a i wystawy nie
są jego hobby.

Rzeczywiście pierwsze tygodnie wspólnego życia nie były dla nas i
Filipa łatwe a nasz niepokój przejawiał się w ilości maili pisanych do
Pani Bogusi.

Praca z Filipkiem była bardzo ciężka. Na szczęście po kilku tygodniach udało nam się przełamać jego nieśmiałość. Z czasem zaczęliśmy się bawić a teraz wprost szalejemy po całym mieszkaniu.
Trzeba się przy tym porządnie nabiegać, bo Filip uwielbia gonić koniec sznurka albo ścigać turlające się po podłodze drewniane kulki - czasami dostaje nawet zadyszki. Sporo czasu przesiaduje też na parapecie i obserwuje ptaki albo wyleguje się na kanapie w przedziwnych pozycjach.

Jak chyba wszystkie brytyjczyki jest strasznym łakomczuchem i jest w stanie zjeść tyle ile widzi. Ku naszej rozpaczy jest również nocnym złodziejem jedzenia i jak dotąd jego łupem padły pierogi z mięsem, całkiem spory (rozmrażający się ) kawałek wołowiny i biała kiełbaska. Wszystko wylądowało na kuchennej podłodze, zostało artystycznie rozsmarowane i spróbowane. Mimo różnych psikusów jakich nam Filipek nie szczędzi bardzo go kochamy i nie wyobrażamy sobie życia bez niego. Magda i Marcin Bałowscy

Droga pani Bogusławo,

Bardzo długo zbierałam się aby napisać i przesłać zdjęcia naszego kochanego Egona. Kocur ma się bardzo dobrze, jest zdrowy. Niedługo skończy 4 lata. Jak ten czas leci. Jest bardzo mądrym kotem, spokojnym i zrównoważonym. Nigdy nie było z nim kłopotu,szczególnie, że jest podróżnikiem. Każdego lata wakacje spędza nad morzem, a zimą często jezdzi w góry. Podróże samochodem, nawet te długie znosi z cierpliwością i wyrozumiałością dla nas. Podróżuje bez klatki. Niestety jest bardzo macho. Lubi pieszczoty, ale bez noszenia na rękach i przesiadywania na kolanach. Uwielbia kiedy biegamy za nim po mieszkaniu. Bardzo domaga się też zabawy z myszką na kiju. Szczególnie domaga się tej zabawy od mojego męża po powrocie z pracy.

Obserwujemy, że z biegiem czasu staje się coraz bardziej kontaktowy. Wołamy go po imieniu, dużo rozmawiamy. Egon porozumiewa się z nami głosem, wydaje różne dzwięki w zależności od tego, co chce.

Przestał jeść mięso. Teraz jada tylko suchy pokarm i od czasu do czasu gotowaną rybkę. Ma swoje ulubione miejsce na pralce w łazience, może tam przespać połowę dnia. Natomiast w nocy zawsze śpi z nami w pokoju na swoim fotelu. Jak ktoś siedzi w tym fotelu, to potrafi podejść i wymownie patrzeć w oczy dopóty, dopóki nie ustąpi się mu miejsca.

Egon ma swój drewniany pieniek, na którym rano ćwiczy swoje pazurki- co widać na jednym z załączonych zdjęć.

Śr 2006-11-01 20:46
Dzien dobry,

Przesylamy pozdrowienia od Jestona-Spencera.
Dzisiaj zamiescimy na stronie nowe zdjecia wiec zaprosze do ogladania i podziwiania naszego Skarba.
Jest piekny. Coraz wiecej, tak mi sie wydaje, nabiera cech doroslego kota. Wazy 3,5 kg. Teraz wlasnie spi w swoim specjalnym kartonowym pudeleczku ;-)) Dostarcza nam tyle radosci ze nie umiemy zrozumiec jak moglismy zyc bez niego. Lubi budzic nas rano, przychodzi do lozka, kladzie sie obok i czeka az sie obudzimy lub tez miauczy jak juz nie moze sie doczekac swojej porcji pieszczot. Lize nas po nosach, mruczy i wspaniale sie lasi. Jest tez malym lakomczuchem, jak tylko uslyszy w kuchni jakies szuranie zaraz przybiega i probuje wspiac sie na blat po uchwytach od szuflad. Ostatnio uwielbia obserwowac wirujace liscie za oknem i latajace ptaki.

Pozdrawiamy,

Agata, Jeston-Spencer, Marcin Niewiadomscy

Dobry wieczor. I znow postanowilismy sie ze Spencerem odezwac i napisac co tam u nas slychac. Czekamy caly czas na nasza publikacje na Pani stronie.....
Mamy sie bardzo dobrze. Spencer (Jeston) jest wspanialym kotem i pod tym wzgledem nie zmienil sie ani troche....ale to pisze za kazdym razem co nie znaczy ze bezpodstawnie :-)) Jest bardzo gadatliwy. Czasami zdarzy mu sie porzadnie zamiauczec ale rzadko. Czesciej jest to takie piszczenie, jak na tym filmiku ktory Pani kiedys wyslalam. To jego miauczenie to takie rozmawianie z nami, mysle ze wynika tez z tego ze duzo do niego mowimy. Urosl na pewno. Zapraszam do obejrzenia nowych zdjec na naszej stronie. Wazy okolo 4.2 kg. to chyba calkiem sporo. Jesc uwielbia. Cokolwiek bysmy nie jedli to on musi przy tym byc, powachac, czasami nawet polizac. Z chipsami czy paluszkami musimy sie ukrywac, do tej listy doszly tez paczki ;-)) Sprawy kupkowe sie unormowaly i zadnych problemow juz teraz nie ma. Zastanawiamy sie teraz kiedy moze zaczac dojrzewac i czy nie czas pomalu myslec o zabiegu. Obserwuje go codziennie ale wydaje mi sie na razie to jeszcze kocie dziecko. Mordke ma jeszcze dziecinna, choc to tez zalezy jak sie ulozy i co robi. Ale brzuszek i tylek to ma musze powiedziec calkiem sporych rozmiarow. Poza tym uwielbia wszelkiego rodzaju zabawy, ale jego milosc do kulek papierowych nie zmienila sie. Ostatnio ma nowe wyzywanie w postaci wanny i nawet zmoczone lapy nie przekodzily w zainteresowaniu nia. Dostarcza nam tylke frajdy kazego dnia ze trudno to opisac. Jest naszym absolutnym towarzyszem i widac ze jest mu z nami dobrze. Teraz wlasnie ulozyl sie przy odkurzaczu i drzemie, jednoczesnie jednym okiem obserwujac co robie.

A zapomnialabym....Spencer zgubil dwa zeby, tzn dwa mamy znalezione i trzymamy na pamiatke a czy jakies inne mu wypadly to nie wiem. Tak, ze troche jest szczerbaty :-)))

http://foto.onet.pl/0,21932925,user.html

Pozdrawiamy serdecznie, Agata, Marcin, Spencer

Nowe zdjęcia z dnia 10.02.2007

Witam, Na pierwszych trzech zdjęciach Delmar jest jeszcze maluchem ale następne prezentują już 9-cio miesięcznego kawalera. W domu kotek dostał imię Igor i jest ogromną pociechą dla wszystkich domowników. Psoci jak każdy maluch, a najbardziej pasjonują go spadające przedmioty i nie koniecznie są to jego zabawki. Bardzo lubi naciskać łapkami klawisze drukarki, a potem obserwować jak się drukuje coś (wzrosły nam koszty atramentu) W chwilach gdy nie śpi, nie je lub psoci zafascynowany jest światem podwodnym, śledzi życie rybek, które tak przywykły do jego stałej obecności, że nie uciekają w chwili gdy wskakuje na szafkę na której stoi akwarium.

Ze swoim starszym kolegą ćwiczy zapasy, na razie jeszcze przegrywa, ale jest niezmordowany w próbach zdobycia dominacji, a że jest sporo młodszy to na pewno kiedyś mu się uda. Igor jest ciekawskim kotkiem, każdy kartonik lub jakaś większa torba, która nagle pojawiła się w domu to na pewno dla niego, pierwszy sprawdza a potem układa się w tym do spania. A właśnie spanie- ulubionym miejscem jest umywalka w łazience lub miska do prania, kabina prysznicowa najczęściej mokra.

Obecnie Klops (tak go w domu nazywamy) jest już ogromnym kotem. Jest piękny, towarzyski i rozkoszny (w załączeniu kilka zdjęć). Chętnie kupiłabym długowłosego kotka, bo moja teściowa tak się zakochała w Klopsie, że chce mi go zabrać :-) Dlatego koniecznie muszę kupić drugiego pluszaka - żeby mój Klopsik był bezpieczny.

Pozdrawiam

Przesyłam kilka zdjęć wyjątkowej - długowłosej - ślicznej koteczki Belli.
Jak wszystkie koty z Pani hodowli jest wspaniałym kotem, już nie wyobrażam sobie bez niej domu :). Czasem trochę psoci, ale robi to z takim wdziękiem, że nikt nie ma jej tego za złe.
Mam nadzieję, że również dzięki tym zdjęciom przybędzie wielbicieli brytyjczykow długowłosych.
Pozdrawiam serdecznie i życzę dalszych sukcesów w hodowli.
Anna Śledzińska

Dayton jest leniwym i spokojnym kotem. Uwielbia leżeć godzinami na schodach i spać, oraz obserwować myszoskoczki. Jest nałogowym oglądaczem "telewizji" (karmnik za oknem). Chęci do zabawy nabiera po godzinie 22. Osoby, które lubi,wita jak pies przy drzwiach wejściowych. Gdy moja mama przygotowuje coś w kuchni, nasz kochany kiciuś delikatnie gryzie ją w łydkę, licząc, że dostanie coś do jedzenia. Zachowuje się jak komiksowy Garfield.

Bardzo kochamy naszego niedźwiadka.

Pn 2005-11-07 12:41

Witam,
kupiłam od Pani kotka w lipcu 2005 (odbierałam go z dwoma koleżankami 7 lipca) i chciałam zdać relację z rozwoju malucha. Kocio ma się bardzo dobrze, rośnie
jak na drożdżach - jest już naprawdę dużym kotem (odczuwam to szczególnie dobitnie, gdy rano próbuje mnie obudzić urządzając sobie spacery po moim ciele...). Muszę przyznać, że sprawienie sobie kociego towarzysza jest chyba jedną z najlepszych decyzji jaką ostatnio podjęłam. Jest po prostu cudowny i zawojował całą rodzinę (nawet Mamę, która początkowo powiedziała: "Nie chcę cię widzieć z kotem!", hi,hi). Mama wybaczyła mu nawet pobudki o 4 nad ranem (miał parę takich dni, zazwyczaj się tak nie zachowuje), tłumacząc mi:
"przecież to tylko mały kotek!". Naprawdę można się pośmiać obserwując jak zmienia się nastawienie osób do Miśka, które powoli ulegają jego urokowi. Wybór kota rasy brytyjskiej był strzałem w dziesiątkę! Jego spokój, pozorna "gapowatość" (czasami mówię do niego Gapiszon) i flegma w podejmowaniu decyzji rozbroją każdego. Ale potrafi też pokazać małe rogi w determinacji do zbadania jakichś zabronionych terenów, np. blatów kuchennych (na których sobie spaceruje, jak tylko pani położy się do łóżeczka). Po prostu
cudowność! Zastaniawiam się już nad zakupem drugiego kotka brytyjskiego - marzyłby mi się teraz kotek pręgowany...
Pozdrawiam Panią bardzo serdecznie (i całą kocią rodzinkę)
Ewa Orzechowska, Poznań

Witam Pani Bogusiu!

Posyłam naszą Gwiazdeczkę - Otto Blue Muezzi*PL, Kocurek ma się dobrze. Jest bardzo mądry i wierny jak piesek. Te atuty w połączeniu z jego kocią naturą oraz delikatną jak puch urodą czynią go niezwykłym towarzyszem życia. Kochamy naszego Pupila i dziękujemy, że z Pani hodowli wychodzą te śliczne stworzenia.

Z poważaniem Anita Kutyła Bytom